Bir yaz günü Hoca köye gidiyormuş. Biraz serinlemek için eşeğinden inip bir ceviz ağacının altına oturmuş; cübbesini kavuğunu da çıkarıp yanına koymuş. Biraz ilerdeki kocaman helvacı kabakları gözüne ilişince, kendi kendine:

— Şu Allah’ın işine bak, demiş, otun üstünde koskoca kabak yetişiyor; şu dalları yere göğe ağmış; bir evleklik yer tutan ceviz ağacının meyveleri ufacık!

Tam o sırada başına bir ceviz düşünce canı yanmış:

— Ah başım! diyerek yerinden fırlamış.

Kavuğunu bulup başına geçirmiş, biraz kendine gelince:

— Tövbe ya Rabbim, demiş, bir daha senin işine karışmam! Ya ağaçta ceviz yerine kabak yetişseydi?