Klasik ukalâdan biri, yolda seyir hâlindeyken âniden arabasının bir tekeri fırlar. Güç belâ kaza yapmadan durur. Arabadan iner. Hemen aklına yedek tekeri gelir ve onu takmak ister. Fakat tekerleklerle birlikte bijonların da uçtuğunu görünce nâçar kalır.

Çaresizlik içinde kalan ukâlamız düşünür, taşınır; ama bir hâl yolu bulamaz. Sonunda bir kurtarıcı bulup, tâmirciye kadar arabasını çektirmeye karar verir. Tam da arabayı kilitleyip gidecekken, yol kenarındaki tel örgünün içerisinden birisinin seslendiğini duyar:

— Hey kardeş geçmiş olsun. Hayırdır?

Bizimki hâdiseyi anlatınca adam bir kahkaha atar ve:

— Nasıl olsa, der, yedek tekerin var. Diğer tekerleklerden birer bijon sök. Tekerini tak. Yoluna devam et. Sonra dört bijon alır, boşlukları doldurursun.

Bu fikir, bizim kazâzede ukalânın çok hoşuna gider ve hemen tatbik eder, yola koyulur. 150-200 metre gittikten sonra yandaki tel örgüde bir yazı okur: “Akıl Hastanesi.” Hemen geri dönüp kendisine akıl veren adama sorar:

— Sen burada mı kalıyorsun?

— Evet!

— Doktor musun?

— Hayır!

— Hasta bakıcı?

— Hayır kardeşim ben deliyim, deli! Ama aptal değil.