Bahçıvan,bir sabah bağında güzel bir gül açtığını gördü.Baktı,seyretti,hoşlandı,gönlü ısındı ve onu,sanki aşık olmuşçasına koruyordu.Gözünden kıskanıyor,esen yelden sakınıyordu.

Bir sabah ne görsün!..Bülbülün biri gülün dalına konmuş,yapraklarını bir bir koparıyor,zedeleyip yaralıyor.Önce bülbülü kovaladı.

Ama gülü boynunu bükmüş,mahzunlaşmıştı.Ertesi sabah gül ile bülbül arasında aynı hadisenin yaşandığındı,gülün daha kötü hırpalandığını gördü.

Bu sefer bülbüle kast etmek istedi.Ama bülbül uçup gitmişti.Bahçıvan güle bakıp bakıp ağladı.Üçüncü gün bülbül yine gelecekti.Ona bir tuzak kurdu,bülbülü yakaladı.Ne çare bülbül tuzağa düşesiye kadar gülün bütün yapraklarını yok etmişti,sevgiliye kıymıştı.Üstelik de girdiği kafesten hahçıvanaşöyle diyordu: