Torunu, pamuk gibi bembeyaz sakall,nur yüzlü dedesine merakla soruyor :

“Dedeciğim! Bir insanın ömrü ne kadar olur?” Dede tatlı bir
gülücükle:

“Ezanla namaz aras kadar yavrucuum.” deyince torun:

“Nasl yani, ömür bu kadar kısa mı?” der. Dede:

“Evet yavrum. ömür, namazsız ezanla, ezansız namaz arası
kadardr.” diye cevap verir. Torun yeniden sorar:

“Namazsız ezan ve ezansız namaz sözlerinden ne kastettiğini
anlamadım dedeciğim. Bu ne
demek açıklar mısın?” Dede şefkatle ellerinden tuttuğu
torununa:

“Bak yavrum, geçenlerde komşumuzun çocuğu doğdu. çocuğun
kulağına ezan okundu değil mi? işte o
ezanın namaz kılınd mı? Kılınmad.
O ezan “Namazsız ezan”dı. insan öldüğü zaman kılnan cenaze
namaznın
da ezan yoktur. O da “Ezansız namaz”dr. Aslnda o namazın
ezan
insan doğunca okunmuştu kulağına.

“Bak ey insan! Doğdun, ama öleceksin, ömür çabuk biter,
hayatn iyi
değerlendir. Boşa vakit harcama!” ikazın yapyordu o ezan.
işte yavrum
EZANLA NAMAZ ARASI KADARDIR. Sakın boşa
geçirme. ömrnü dolu dolu yaşa, bir nefes bile boluk bırakma!”