Icimde feryat dolu sözler

bu yarali gönlüm huzuru özler

hapishane duvarlarinda kalan gözler

sesimi bir duyura bilsem dünyaya

icimdeki yanan atesi sön düre bilsem

ne kadar aci olsada hayatim

gülmek benimde hakkim

neydi sizi benden ayiran farkim

düsene vuran cok olur derler

beni benden alan kederler

birakmadi yakami bir türlü

cok denedim mutlu olmayi olamadim

gercek sevgiyi kimsede bulamadim

sevmek sevilmek ister insan

sevende sevmeyende pisman

neden niye bana bu hayat düsman

Actim ellerimi beni Yaradana

dilimde kalan yarim sözler

bana bakan yabanci yüzler

bilmek istemiyorum sakin söylemeyin

bende sevmek sevilmek istiyorum

ne zaman ölüm yakalar bilmiyorum

bir yol tutmusum gidiyorum

düse kalka bu alemde yasiyorum

geziyorum yanliz basima

gencligimi aldi benden bu yollar

kolumu kanadimi kirdilar

hic acimadan yerden yere vururlar

sevmek sevilmek ister insan

sevende sevmeyende pisman

neden niye bana bu hayat düsman

Basa gelen cekilir

Yaradan beni benden bilir

güzel olan sevilir

bende kalmadi artik derman

yaz gönlünce bir ferman

bitsin bu yalanci hayatim

kalmadi ne yazim nede baharim

aglamakdan gülmeyi unutdum

göz yasi yerine kan kustum

icime attim hep sustum

sonuda bende yikildim

bütün sevelerime kirildim

musalla tasimda bile yanlizdim

kimseler gelmedi yanima

isyankar bir kul oldum Allahima

yalan oldu bana yalan

varmidir benim icin aglayan

sevmek sevilmek ister insan

sevende sevmeyende pisman

neden niye bana bu hayat düsman

yazar:Zül-karneyn Osmanli