Dertlerimle bas basayim

cöllerde gezen bir avareyim

beni soranlara öldü deyin

ne olur bu garip askima gülmeyin

sevmek ne kadarda zormus bilemedim

seni görmeden ölemedim

alir basimi giderim uzaklara

kimseler gelmesin kimseler sormasin

ben zaten kayp etmisim ezzelden

artik yoruldum tutun ellerimden

bir yildiz kaydi gök yüzünden

ben seni sevdim dönmem sözümden

ben bende deyilim

ben senzis neyleyim

aci bu askima izin ver gideyim

Sevenlere soramadim

mecnun olmusum bilemedim

sevgine inandim birakip gidemedim

sen sözünü tutamadin

beni boynu bükük biraktin

sirtimda bicak darbesi

yikildi gönlümün sevda kalesi

beni hic sevmemisin anlayamadim

sevgim kör etmis gözlerimi

gelde duy bu feryatlarimi

neden niye hic acimadinmi bana

gittin arkana dönüp bakmadan

hayati zehir ettin sen bana

askimdan ölüyorum su halime bir baksana

ben bende deyilim

ben senzis neyleyim

aci bu askima izin ver gideyim

Gitmem lazim böyle olmuyor

göz yaslarim dinmiyor

kime yanayim kime anlatayim bu askimi

yildizlarda kayar durmaz yerinde

gidiyorum bir mechule resmin hale ellerimde

sevmeyen sevenin halinden anlamaz

gercek sevmeyen bu aciya dayanamaz

ne söylesem ne yapsam

seni birakip nereye kacsam

aska yenildim

sevdim ama hic sevilmedim

günesin batisini izliyorum baska diyarlarda

senzis yasamak cok üzüyor beni

ben bende deyilim dönemem artik geri

ne soran var nede arayan

dayan gönlüm dayan

tek ben miyim aski icin aglayan

ben bende deyilim

ben senzis neyleyim

aci bu askima izin ver gideyim

Yazar:Zül-Karneyn Osmanli