Dünden bugüne

gönderdiler beni sürgüne

ilk görüste asik oldum ahu gözüne

inanmistim yemin dolu sözüne

bak yine gölgen gecer yanimdan

umudum kalmadi artik yarindan

sendemi be gülüm

ayirdi seni benden ölüm

aglamak yakismaz derler adama

bu sebebsiz gidisin dokunuyor kanima

elde degil feryat etmemek

elde degil sen olmadan gülmek

karanlik odalara kapattim kendimi

görmek istemiyorum yas dolu gözlerimi

aska mahkum oldum

sana maglup oldum

gelen gidenden kendimi sordum

ask dolu bedenimi mezara koydum

Beklerim seni yillardir kirik kapilar ardinda

hüzün bahcesi acti karanlik odalarda

günesin isigini unuttum

geceleri senin hayelinle kendimi avuttum

duman oldun uctun benden

ölsemde vazgecmem senden

kirilsa kolum kanadim

kimseye söylemem seni kalbimde saklarim

sen mutlu olsanda be yine aglarim

gör ettim sana gözlerimi ilk bakisda

gönlümü actim sana ilk askimda

yikildim sonunda bu aska

hüzün dolu geceler baska

aska mahkum oldum

sana maglup oldum

gelen gidenden kendimi sordum

ask dolu bedenimi meraza koydum

Mahkum ettin sen bu gönlümü

kendimi tanimaz oldum kayp ettim yönümü

beni arasanda bulamassin

cünkü sen beni taniyamassin

ben giderim yokluga

acilir gönlüm sonzuzluga

mezari olmayan bir divane

yolu olmayan bir avare

bosver aldirma bana ben yasarim hayelinle

resmin hala gösyalarimda

avare bir mecnun yazar mezarimda

yollar derdime tas oldular

göz yasimi alan topraklar

bedenimi kaplayan hüzünlü yapraklar

sonu gelmeyen bu sürgün

günesin isigi dogdu bugün mezarima

Avare asik diye yazmislar tasima

aska mahkum oldum

sana maglup oldum

gelen gidenden kendimi sordum

ask dolu bedenimi mezara koydum

yazar:Zül-Karneyn Osmanli