Hayat aci bir gercektir

askin icin elbet cile cekeceksin

sevenin halindeden sevenler anlar

seni benden alan yalanlar

dostum olmus ay ve yildizlar

dünya dönüyor dönecek

bu cileler elbet bir gün bitecek

askim sevdam beni benden edecek

sen gittin gideli hayelin hala gözlerimde

resmin hale gözü yasli ellerimde

gün gelir unutmak isterim seni

birak bu inadi dön artik geri

istersen bastan atalim askimizin temelini

unutma bana virdigin yemenini

kurmuslar askimiza bir tuzak

sen gittin kaldin benden uzak

yoklugun kapatti isigimi

kimseler anlamaz bu askimi

sonunda mecnun oldum yitirdim aklimi

Aklina bir an ben gelirim

seni unutmak icin cok seyler denerim

sana ilk bakista asik olmustum

seni bulmak icin gelen gidenden sormustum

unutma senin icin yagmurlarin altinda bekledegim günleri

Allah cennetine alirmis gercekten sevenleri

sen beni her defasinda aldattin

aksam oldu ay cikti

bu beden bu kalp sensiz yasamaktan bikti

habersiz gidisin dünyami basima yikti

arkanda sadece deli bir mecnun biraktin

neden yüzüme bakmaktan utandin

söyle ne olur

bu can sen olmadan ölür

yoklugun kapatti isigimi

kimseler anlamaz bu askimi

sonunda mecnun oldum yitirdim aklimi

Sebebim olma bu isyanima

girdin sinsice kanima

sonunda bir günahkar kul oldum Allahima

bana demislerdi bu sevdan bir gün yalan olur diye

ben kimseye degil tek sana inanmistim

herseyimi pirakip sana gelmistim

bu ask seni öldürür demislerdi

karanlik odalarda beni aydinlatan hayelindi

güvendigim daglara kar yagdi

senin bu yalanci asin bak beni ne hale koydu

ben senin icin aglarken yanimda kimseler yoktu

ben öldügümde mezar tamisa

sevmeyenler sevinin halinden anlamaz diye yazin

mezarimin üzerinde güller acmis bir bakin

cicekler bile askima saygi duyuyor

sen olmayinca ölüm bile beni anlamiyor

yoklugun kapatti isigimi

kimseler anlamaz bu askimi

sonunda mecnun oldum yitirdim aklimi

Yazar:Zül-karneyn Osmanli