Gecelerin Karanlik ufugunda cikarim

gökdeki yalniz aya bakarim

dert ve cilelerimi Tek Allah birde ben bilirim

yalnizlik arkadasim olmus severim

güneler gelir gecer benden beter

hayat yalnizligima bir gün daha ekler

ben sevmeyi ve sevilmeyi unutdum

kendime bir ask bahcesi kurdum

icerim kendimi yudum yudum

eski anilarim aklima gelir bazen aglarim

umudumu yitirmeden kendimi yakalarim

kimseye birsey söylemem icime atarim

icime atdikca durmadan derine batarim

Yalnizim Dostlarim Yalniz

yasiyorum günessiz isiksiz

yoruldum artik düstüm halsiz

Kapim kirik benceremse catlak

cikamadim karanlik odalardan

sanki camur gibi patak

ayaga kalkip yürüdügümde

celme takiyor bana her özgürlügümde

hayatim bir cöl misali

kirdilar yeseren dali

güzel günler geride kaldi oldu mazi

dünya bir han ben bir fani

anlayamadim bir türlü dünyanin rengini

güzeli degil ögretdiler bana tersini

tanimam Yalnizkitan baska güzelini

Yalnizim Dostlarim Yalniz

yasiyorum günessiz isiksiz

yoruldum artik düstüm halsiz

Sokaklarda yalniz yürüyen adam

söyleyen olmadi varmi bir hatam

tanimadim ne Anam var nede Babam

yagmur islatir tenimi

sevgi yerine kan tutdu elimi

yalnizlik kirdi sonunda belimi

duyuramadim kimseye feryat dolu sesimi

gecelerin sessiz rüzgarinda

beni takip eden gölgem vardi yanimda

gülmek nedir bilmem aglayamam diyemem

ne garip bir dünya benim kisi

herseyin bir sonu vardir bitti artik dizi

hayatima isik olan karanlik

benide benden alan yalnizlik

Yalnizim Dostlarim Yalniz

yasiyorum günessiz isiksiz

yoruldum artik düstüm halsiz

yazar:Zül-Karneyn Osmanli